Gebruikershulpmiddelen

Site-hulpmiddelen

namespace:anarchisme_-_een_introductie

Verschillen

Dit geeft de verschillen weer tussen de geselecteerde revisie en de huidige revisie van de pagina.

Link naar deze vergelijking

Beide kanten vorige revisie Vorige revisie
namespace:anarchisme_-_een_introductie [23/06/19 16:48]
defiance
namespace:anarchisme_-_een_introductie [23/06/19 16:53] (huidige)
defiance
Regel 69: Regel 69:
  
 Het verdelen van de werkende klasse wordt versterkt door het creëren van verschillen in macht en rijkdom. Het loon van vrouwen ligt bijvoorbeeld nog altijd lager dan dat van mannen. Globalisering leidt er toe dat werkers in het Westen moeten concurreren met arbeiders in Azië of het Zuiden, bijvoorbeeld wanneer fabrieken daar naartoe verhuizen op zoek naar goedkopere arbeid. Op kleine schaal betekent het dat individuele werknemers een kleine opslag krijgen om manager te worden en vervolgens anderen om zich heen opdrachten geven. Dergelijke verdelingen ogen aantrekkelijk en lijken kansen op verbetering van de positie van de individuele werker te bieden. Uiteindelijk komt het echter toch op hetzelfde neer: terwijl de aandeelhouders en beleggers de winst van boven afromen, werpen ze de werkende mensen de kruimels toe om daar over de verdeling ervan te laten vechten. Het verdelen van de werkende klasse wordt versterkt door het creëren van verschillen in macht en rijkdom. Het loon van vrouwen ligt bijvoorbeeld nog altijd lager dan dat van mannen. Globalisering leidt er toe dat werkers in het Westen moeten concurreren met arbeiders in Azië of het Zuiden, bijvoorbeeld wanneer fabrieken daar naartoe verhuizen op zoek naar goedkopere arbeid. Op kleine schaal betekent het dat individuele werknemers een kleine opslag krijgen om manager te worden en vervolgens anderen om zich heen opdrachten geven. Dergelijke verdelingen ogen aantrekkelijk en lijken kansen op verbetering van de positie van de individuele werker te bieden. Uiteindelijk komt het echter toch op hetzelfde neer: terwijl de aandeelhouders en beleggers de winst van boven afromen, werpen ze de werkende mensen de kruimels toe om daar over de verdeling ervan te laten vechten.
 +
 +<​blockquote>​
 +**Zelfbestuur:​ de Spaanse Revolutie**
 +
 +In 1936 brak er in Spanje een burgeroorlog uit toen de fascistische generaal Francisco Franco een militaire coup pleegde tegen de nieuw verkozen socialistische regering. Als reactie hierop gingen de arbeiders en landarbeiders over tot stakingen en namen de wapens op. De sterk georganiseerde arbeidersklasse in stedelijk gebieden als Barcelona en Madrid en de door anarchisme beïnvloede agrarische gebieden als Aragon en Castilië wisten de coup neer te slaan en beheersten vanaf dat moment in die delen van Spanje de straten en velden. In de golf van zelfvertrouwen die dit met zich mee bracht, werd de meest vergaande sociale revolutie van de 20ste eeuw ontwikkeld.
 +
 +In de bevrijde zone zorgde de invloed van het anarchisme van de anarcho-syndicalistische vakbond CNT – op dat moment de grootste vakbond in Spanje – ervoor dat men massaal de industrieën begon te collectiviseren onder arbeiderszelfbestuur. Vanaf dat moment ging de meerwaarde van de arbeid niet meer naar de bazen, maar naar het maatschappelijk belang. De houtbewerkingsindustrie was volledig gesocialiseerd,​ net als de bakkersindustrie en spoorwegen. Arbeiders namen de controle over in de telecommunicatie,​ in de gas-, water- en elektriciteitsbedrijven,​ in de chemische industrie, bioscopen, bussen, trams en allerhande andere fabrieken en werkplaatsen. Op het platteland was de revolutie misschien nog wel verstrekkender:​ rurale collectieven schaften privaat bezit af en in veel gevallen werd het libertair communisme uitgeroepen. Ongeveer zeven miljoen landarbeiders en boeren waren in dit sociale experiment betrokken. Zowel in de dorpen als steden bestonden verschillende vormen van collectivisatie – in sommige gevallen werd geld afgeschaft, in andere gevallen werd naar arbeidstijd uitbetaald in fiches en alle arbeid werd gelijkgeschakeld.
 +
 +De revolutie in Spanje tussen 1936 en 1939 werd, hoe tegenstrijdig dit ook lijkt, uiteindelijk niet enkel door de fascisten, maar ook vanuit de antifascistische rangen aangevallen en verslagen. De veranderingen van de revolutie gingen voor communistische[2] en conservatieve elementen in de nog altijd bestaande republikeinse regering veel te ver. Zij probeerden via allerlei wegen de controle over het land terug te krijgen. Er werden wetten doorgevoerd die er op gericht waren het collectivisatieproces te ondermijnen. Ook werd er een van militarisering van de milities doorgevoerd,​ waardoor de milities onder controle van de regering kwamen. Het gecentraliseerde republikeinse leger werd ingezet tegen weigerende ​ anarchistische milities en andere radicale secties van de werkende klasse. Velen binnen de anarchistische beweging zagen uiteindelijk geen alternatief en steunden de regering. Dit besluit was tevergeefs en veel anarchistische militanten stierven in de stalinistische gevangenissen. Dit terwijl de anarchisten samen met de republikeinse troepen een antifascistisch front vormden tegen de oprukkende fascistische troepen. De revolutie kreeg van binnenuit een mes in de rug, nog voordat de fascisten de republiek militair versloegen.</​blockquote>​
  
 Om de klassenstrijd te voeren, is het van belang dat we ons over deze valse verschillen heen zetten en ons als één klasse verenigen tegenover de mensen die ons uitbuiten. Deze strijd is al lang gaande. Soms zijn we als klasse sterk en krijgen we het voor elkaar dat de rijke 1% concessies doet, zoals een kortere werkdag, minimumloon,​ ontslagbescherming of gezondheidszorg. Maar de heersende klasse vecht ook terug en benut onze verdeeldheid om deze verworvenheden af te breken of ze zelfs tegen ons te gebruiken – zoals we de afgelopen jaren hebben gezien met de vele privatiseringen en sociale afbraak. Dit getouwtrek tussen de werkende en heersende klasse zal doorgaan tot we het kapitalisme omverwerpen. Om de klassenstrijd te voeren, is het van belang dat we ons over deze valse verschillen heen zetten en ons als één klasse verenigen tegenover de mensen die ons uitbuiten. Deze strijd is al lang gaande. Soms zijn we als klasse sterk en krijgen we het voor elkaar dat de rijke 1% concessies doet, zoals een kortere werkdag, minimumloon,​ ontslagbescherming of gezondheidszorg. Maar de heersende klasse vecht ook terug en benut onze verdeeldheid om deze verworvenheden af te breken of ze zelfs tegen ons te gebruiken – zoals we de afgelopen jaren hebben gezien met de vele privatiseringen en sociale afbraak. Dit getouwtrek tussen de werkende en heersende klasse zal doorgaan tot we het kapitalisme omverwerpen.
Regel 115: Regel 124:
  
 Racisme zorgt voor de acceptatie van het bezetten en plunderen van andere landen voor grondstoffen,​ het openbreken van nieuwe markten, en verdeelt de werkende klasse thuis tussen zwart en wit, immigrant en autochtoon. Al deze vormen van uitbuiting en onderdrukking,​ al deze hiërarchieën,​ versterken elkaar totdat ze uiteindelijk onmogelijk nog uit elkaar te halen zijn. Racisme zorgt voor de acceptatie van het bezetten en plunderen van andere landen voor grondstoffen,​ het openbreken van nieuwe markten, en verdeelt de werkende klasse thuis tussen zwart en wit, immigrant en autochtoon. Al deze vormen van uitbuiting en onderdrukking,​ al deze hiërarchieën,​ versterken elkaar totdat ze uiteindelijk onmogelijk nog uit elkaar te halen zijn.
 +
 +<​blockquote>​
 +**De zwarte bevrijdingsbeweging in de VS**
 +
 +De zwarte bevrijdingsbeweging in de Verenigde Staten uit de jaren 60 en 70 van de vorige eeuw vocht voor de zelfbeschikking van mensen met een donkere huidskleur - de nakomelingen van de mensen uit Afrika die tot slaaf waren gemaakt en naar de V.S. werden ontvoerd. Dit kwam voort uit de behoefte aan primaire levensvoorzieningen,​ rechten en vrijheden die de zwarte bevolking in de VS door de regering en witte nationalisten onthouden werden. Deze emancipatiebeweging was in het geheel zeker niet anarchistisch (vaker zelfs autoritair georganiseerd),​ maar vormt een belangrijke stap in de geschiedenis voor het zelfbeschikkingsrecht van alle mensen. Naast de strijd tegen racisme heeft het belangrijke bijdragen geleverd aan de vrouwenstrijd,​ de strijd tegen de gevangenis en het verzet tegen kolonialisme en imperialisme.
 +
 +Een aantal revolutionaire organisaties,​ waaronder de Black Panthers, opende op hun eigen voorwaarden lokalen en stichtte communes waarbinnen bijv. voedsel- en scholingsprogramma’s voor jongeren werden opgezet. Ook organiseerden ze burgerlijke ongehoorzaamheidsacties,​ zoals de bekende acties tegen de segregatie van het openbaar vervoer. Burgerrechtenactivisten gingen in de busdelen zitten die voor witte mensen waren gereserveerd om zo de rassenscheiding te doorbreken. Er waren zelfs gewapende patrouilles tegen de intimidatie en het geweld van de politie waar zo veel zwarte mensen mee te maken hadden. Ook was de zwarte bevrijdingsbeweging betrokken bij het verzet tegen de oorlog in Vietnam en riep ze zwarte soldaten op niet langer bij te dragen aan de onderdrukking van andere volkeren, en te sterven voor het Amerikaanse imperialisme dat niet in hun belang handelde:
 +
 +“Yet our best trained, best educated, best equipped, best prepared troops refuse to fight. As a matter of fact, it’s safe to say that they would rather switch than fight.”[4]
 +
 +– Thomas N. Todd 
 +
 +Onder de naam ‘COINTELPRO’ trachtte de Verenigde Staten de beweging te ondermijnen door individuele leden en de beweging te criminaliseren en hen middelen en menskracht te ontnemen. Een groot aantal militanten is onder dit programma door de FBI, of in opdracht van de FBI, gevangengezet of zelfs vermoord. De repressie van deze beweging gaat zelfs tot op de dag van vandaag door, waarbij een aantal van de meest inspirerende activisten nog altijd in de gevangenis zit.
 +
 +De zwarte bevrijdingsbeweging uit de jaren 60 en 70 is nog altijd een inspiratie voor de strijd tegen racisme heden ten dage en biedt veel lessen voor de toekomst.
 +</​blockquote>​
  
 Om deze reden is het onmogelijk om enkel tegen kapitalisme óf seksisme óf racisme óf welke andere vorm van onderdrukking dan ook te strijden, noch voor meer ‘democratie’. De overwinningen van de ene zal worden opgevreten door de andere. Een goed voorbeeld hiervan is de strijd voor gelijke rechten door vrouwen. Deze heeft ertoe geleid dat vrouwen uiteindelijk vaak een dubbele ‘baan’ hebben: naast een betaalde baan, moeten we ook nog eens uren lang huishoudelijk werk doen. Een ander voorbeeld is de opstand van de zwarte burgerrechtenbeweging,​ die in de VS in de jaren zestig van de twintigste eeuw op papier politieke gelijkheid verwierf voor Afro-Amerikanen. Het zorgde er namelijk ook voor dat er een nieuw, zwart leiderschap ontstond die onderdeel werd van de heersende klasse. Dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld de Black Panther-beweging,​ die streed voor veel radicalere doelstellingen als sociale en economische gelijkheid. Om deze reden is het onmogelijk om enkel tegen kapitalisme óf seksisme óf racisme óf welke andere vorm van onderdrukking dan ook te strijden, noch voor meer ‘democratie’. De overwinningen van de ene zal worden opgevreten door de andere. Een goed voorbeeld hiervan is de strijd voor gelijke rechten door vrouwen. Deze heeft ertoe geleid dat vrouwen uiteindelijk vaak een dubbele ‘baan’ hebben: naast een betaalde baan, moeten we ook nog eens uren lang huishoudelijk werk doen. Een ander voorbeeld is de opstand van de zwarte burgerrechtenbeweging,​ die in de VS in de jaren zestig van de twintigste eeuw op papier politieke gelijkheid verwierf voor Afro-Amerikanen. Het zorgde er namelijk ook voor dat er een nieuw, zwart leiderschap ontstond die onderdeel werd van de heersende klasse. Dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld de Black Panther-beweging,​ die streed voor veel radicalere doelstellingen als sociale en economische gelijkheid.
Regel 412: Regel 437:
  
 <​blockquote>​ <​blockquote>​
-**Sociale transformatie in Rojava, Noord-Syrië**+**Sociale transformatie in Rojava[11], Noord-Syrië**
  
 Toen in 2011 de opstanden in het Midden-Oosten en Noord-Afrika ook Syrië bereikten, probeerde het regime van Bashar al-Assad deze hardhandig neer te slaan. Met de opkomst van Islamitische Staat (IS) en de inmenging van verschillende buurlanden is de bloedige burgeroorlog die volgde al snel overgeslagen in een internationaal militair conflict waarbij waarheid en integriteit,​ samen met de tienduizenden burgers, de eerste slachtoffers waren. ​ Toen in 2011 de opstanden in het Midden-Oosten en Noord-Afrika ook Syrië bereikten, probeerde het regime van Bashar al-Assad deze hardhandig neer te slaan. Met de opkomst van Islamitische Staat (IS) en de inmenging van verschillende buurlanden is de bloedige burgeroorlog die volgde al snel overgeslagen in een internationaal militair conflict waarbij waarheid en integriteit,​ samen met de tienduizenden burgers, de eerste slachtoffers waren. ​
namespace/anarchisme_-_een_introductie.txt · Laatst gewijzigd: 23/06/19 16:53 door defiance