Slaven (Il Galeone)

Door Belgrado Pedrini

Originele titel: Schiavi

Verschenen: 1967

Bron:

Vertaling: Tommy Ryan

Dit gedicht van Belgrado Pedrini heeft later als basis gediend voor het lied Il Galeone, dat een in Italië een belangrijk lijflied is geworden voor de anarchistische beweging.

De Nederlandse vertaling behoeft nog enige verificatie, meehelpen? Neem dan contact met ons op.

Slaven (Il Galeone)

Siamo la ciurma anemica d’una galera infame su cui ratta la morte miete per lenta fame. Mai orizzonti limpidi schiude la nostra aurora e sulla tolda squallida urla la scolta ognora. I nostri dì si involano fra fetide carene siam magri smunti schiavi stretti in ferro catene. Sorge sul mar la luna ruotan le stelle in cielo ma sulle nostre luci steso è un funereo velo. Torme di schiavi adusti chini a gemer sul remo spezziam queste catene o chini a remar morremo! Cos’è gementi schiavi questo remar remare? Meglio morir tra i flutti sul biancheggiar del mare. Remiam finché la nave si schianti sui frangenti alte le rossonere fra il sibilar dei venti! E sia pietosa coltrice l’onda spumosa e ria ma sorga un dì sui martiri il sol dell’anarchia. Su schiavi all’armi all’armi! L’onda gorgoglia e sale tuoni baleni e fulmini sul galeon fatale. Su schiavi all’armi all’armi! Pugniam col braccio forte! Giuriam giuriam giustizia! O libertà o morte! Giuriam giuriam giustizia! O libertà o morte!	Wij zijn de bemanning met bloedarmoede, van een beruchte gevangenis waar de gewisse dood woedt met langzame honger. Zonder ooit heldere horizonten vangt onze morgen aan. En boven onze smerige deken schreeuwt de wachter elk uur uit. Onze dagen vliegen voorbij tussen stinkende kielen. We zijn dun, bleek, slaven gebonden met ijzeren ketens. De maan rijst boven de zee draait de sterren in de hemel maar boven ons licht ligt een begrafenissluier. Bemanning van waterloze slaven zeker te leiden aan de riem, verbreek deze ketens of buig te roeien en sterven! Lijdende slaven wat roeien jullie? Beter te sterven in de golven op de woeste zee. We roeien tot het schip vastloopt op de klippen Hijs het zwart-rood in het gefluit van de wind! Ons armoedige bed is de schuimende en woeste golf maar ooit rijst een dag voor de martelaren met het gloren van de anarchie. Kom nu slaven te wapens, te wapens! De golven en het zout klotsen, en donder en bliksem klinken tegen dit schip des doods! Kom nu slaven te wapens, te wapens! Vecht met je sterke arm! Zweer, zweer om gerechtigheid! Vrijheid of de dood! Zweer, zweer om gerechtigheid! Vrijheid of de dood!